Verslag Wings For Live

Sinds dit voorjaar houdt ik een loperslogboekje bij. Het is roze en op de voorkant staat 'a line each day makes a lovely story'. De gedachte hierachter is om mijn voorbereidingen te documenteren voor de halve van Parijs, die in oktober plaats zal vinden. Mijn oom, inmiddels hardloopveteraan maar niet echt een type voor high tech gear, houdt volgens eigen zeggen al jaren een loperslogboek bij. Hij noteert zijn training, zijn voorbereiding, wat hij at voor de wedstrijd, hoe het ging, zijn tijden, afstanden, pr's etc. Zo kan hij je, als je het rond de Sinterklaasperiode zou vragen, en mits hij op dat moment niet in kostuum zijn leerlingen aan het vermaken is, precies vertellen hoeveel kilometers hij er al op heeft zitten dat jaar. Overigens zou dat nu ook kunnen natuurlijk.


Nou zou ik zover niet willen gaan om dit allemaal minutieus te noteren, maar het idee van het loggen van mijn 'Road to Parijs' sprak me wel aan. En Wings for Life komt daar, je voelde hem vast al aankomen, natuurlijk ook in voor.


Ter voorbereiding op de halve van Parijs had ik mezelf voorgenomen om in het voorjaar en de zomer, aan zo veel mogelijk loopjes in de weekenden mee te doen. Dat komt, en ik ben vast niet de enige, omdat ik stiekem gewoon niet zo goed mijn eigen beul kan zijn. Op zich kan ik prima een duurloopje doen in het weekend, maar als het in wedstrijdvorm is komt het er net wat vlotter uit. Bovendien ben ik nog steeds niet tevreden met mijn tijd op de tien, dus als ik tijdens dit proces eens een keer bij toeval een nette tijd zou neerzetten, is dat geen onprettige bijkomstigheid.


Wings for Life, het staat gelogd op 7 mei en waarom een verslag van deze? Welnu, vorig jaar was er een leuk stukje geschreven over de Marikenloop, dus die viel af en Wings for Life is daarbij ook nog eens in Breda, langs ons geliefde Mastbos.

Wat de wedstrijd kenmerkt is niet alleen de geweldige sfeer in het startblok, met opzwepende muziek en een overenthousiaste warming-up (waar je volgens trainer Harry Koolen beter niet aan mee kon doen, omdat je teveel al verstookt had), maar het achterliggende thema: running for those who can't.


Met het internationale loopevenement, wat overal ter wereld op precies hetzelfde moment van start gaat, wordt geld opgehaald voor mensen met dwarslaesie. En die rijden ook mee tijdens het parcours. Even sta je daar dus niet voor jezelf, of voor het teamgevoel, maar sta je letterlijk tijdens het rennen oog in oog met mensen, voor wie lopen niet zo vanzelfsprekend is, en het misschien ook nooit zal worden. Na het startschot en ergens halverwege de laan die langs het Mastbos voert werd ik ingehaald door een man die een rolstoel voortduwde met een meisje erin, ik denk dat ze niet ouder dan zes jaar moet zijn geweest, en je kon zien dat het echt heel erg met haar mis was. En dan schiet er toch een brok in je keel, en hoop en besef je je maar dat dit geld voor het onderzoek wel eens heel hard nodig kan zijn om mensen zoals zij een kans te geven. Als je al aan het lopen bent met een vol hoofd, dan sta je met zulke beelden wel zeker weer met beide benen op de grond... Dat je via Wings For Live en andere loopjes die dit voorjaar hebben plaatsgevonden indirect je meer bewust wordt van zoiets en een klein steentje bijdraagt in het steunen van goede doelen is toch iets moois in zekere zin.


Mijn afstand die dag was 15 km, waarvan officieel 13,5 voordat de coureur me ingehaald had. Daar ik eigenlijk nog niet helemaal leeg was, en hetzelfde gold voor de bus die stond te wachten om ons terug te brengen naar het startvak, dribbelde ik nog een stukje door tot de volgende standplaats. Het leuke was dat daar zich al meer Tof-leden verzameld hadden en we zodoende gezamenlijk aan onze terugtocht begonnen. Die overigens zó lang duurde, dat je beter door kunt lopen naar Breda als de beentjes het toelaten. 

Tijdens de mooie Wings For Live route mocht de support ook niet ontbreken en maakten we er ondanks het beladen thema, een sfeervol loopevenement van. Niet zo snikheet als het jaar daarvoor, en zeker weer voor herhaling vatbaar. Nu door voor een mooie tien op de Singelloop samen met het team en daarna: Paris, here I come!


Sportieve groet,


Eline Terpstra (loopgroep Corry)