Marathon Rotterdam Avontuur

Tijdens de Singelloop vorig jaar kreeg je bij je startbewijs een flyer van de Run2Day winkel met daarin informatie om samen met hun te trainen naar de marathon en dat zij een informatie avond organiseerde. Ik dacht: "Ach het kan nooit geen kwaad om eens te luisteren wat het inhoudt."
Nou, na die avond wist ik het wel! Ik wou een marathon lopen en wel die van Rotterdam!  Wat mij vooral aansprak was dat je een schema op maat krijgt, een keer in de twee weken samen een lange duurloop loopt en dat ik gewoon bij Tof kon blijven trainen.

 

In december zijn we begonnen met trainen en het voelde al snel goed. Leuke groep mensen, trainingsschema was goed vol te houden en door dat we op hartslag trainde merkte ik al snel dat ik steeds sneller werd. Zo verbeterde ik mijn pr op de 10 km op oudejaarsdag met 4 minuten! Gelukkig ben ik niet geblesseerd geraakt tijdens de traingingsperiode en kwam ik er vanaf met enkele keren kramp.

 

9 April 2017 de dag! Vroeg in de ochtend vertrokken we met de bus naar Rotterdam. Toen begon het feest al! Het was net een schoolreisje, iedereen al vol op kletsen en keten en uiteraard ging het maar over een ding, de marathon! Voor vele was het de eerste en iedereen was dan ook druk tips aan het verzamelen.  Vooral veel werd het tempo wat iedereen wou gaan lopen besproken. Onze voorzitter Rob had mij een paar dagen van te voren gecontacteerd en hij had ook mij de vraag gesteld wat wil je gaan lopen. Ik had zelf bedacht om 6:45 te gaan lopen maar hij kwam met het advies van waarom probeer je niet de eerste 37 km 6:45 te lopen en daarna te versnellen na 6:30 het tempo waarop ik de afgelopen maanden getraind heb.  Dan zou ik namelijk een negative split lopen. Dit vond ik wel een goed idee en was dan ook mijn plan voor de dag.

 

De Run2Day winkel had een restaurant in Rotterdam afgehuurd waar we ons rustig konden voorbereiden. Na veel zonnebrand gesmeerd te hebben, 3 flesjes water gedronken te hebben en wel 4 keer de wc bezocht te hebben was het zover. We stonden al op tijd in het startvak maar dat was ook wel goed, wat een drukte! Ik had nog nooit zoveel mensen gezien bij elkaar, niet alleen lopers maar vooral supporters. Iets voor 10 uur werd Lee Towers in de hijskraan gehesen en zong hij You’ll never walk alone. Het hele startvak zong mee en veel mensen stonden met tranen in hun ogen (inclusief mijzelf). 10 uur was het dan zover, het beroemde kanon werd afgeschoten en de marathon begon! Omdat ik in het laatste startvak stond moest ik een half uur wachten voor dat ik mocht starten. Na dat wave 1, 2 en 3 weg waren werd ons startvak geopend en mochten we richting de start wandelen. In startvak 5 stonden geen ixies dus het eerste was ik moest was naar de wc. Bij de eerste dixies stonden wel 30 mensen te wachten en dacht ik dat wordt hem niet. 50 meter verder stonden weer dixies en ook hier een lange rij, ik had al bedacht ik wel na de start au naturel ergens een boompje op zou zoeken. Maar ik had geluk, 5 meter voor de start stonden 2 dixies en er stond maar 1 wachtende! Na snel geplast te hebben was het zover en ging ik de start streep over.

 

Op het eerste kilometer punt stonden alle supporters die mee waren gereisd met Run2Day en mijn collega’s. Na wat high fives uitgedeeld te hebben doemde in de verte al de Erasmusbrug op. Kleine stapjes omhoog en naar beneden laten rollen zoals de trainers altijd zeggen. Voor de marathon had ik het parcours goed bestuurd en had ik het opgedeeld zodat ik in mijn hoofd steeds van punt naar punt zou lopen. Veel mensen hadden dit als tip gegeven en ik kan dit zeker aanraden.

Na de Erasmusbrug was voor mij het volgende punt het Feyenoord stadion en hier zou ook de eerste drankpost zijn. Na wat om mij heen gekeken te hebben werd op eens mijn naam geroepen en stonden daar Yumi en Marloes met aanhang. Wat een verrassing! Na uitgebreid gezwaaid te hebben was daar al de drankpost. Omdat de temperatuur snel op liep heb ik hier al veel gedronken, er was in de bus al flink op ingehamerd dat we goed moesten drinken onderweg en hier heb ik dan ook goed na geluisterd. Na 9 kilometer werd mijn naam weer geroepen en stonden daar Jos en Bep. Die waren er om hun schoonzoon aan te moedigen die mee liep met de bedrijvenloop.

 

Het tempo van 6:45 kon ik de eerste 15 kilometer goed vol houden maar daarna merkte ik sterk aan mijn lichaam dat dit met de warmte niet te doen was en besloot ik ook mijn eigen tempo te gaan lopen. En wat een feest op kilometer 16 stonden gewoon Fons, Ronald en Irma met een super tof spandoek om mij aan te moedigen. Dit spandoek dook meerdere keren langs het parkoers op en toverde iedere keer weer een glimlach bij me.

 

De kilometers vlogen voorbij en voor ik het wist ging ik alweer de Erasmusbrug over, in mijn hoofd had ik uitgerekend dat ik nu op 2/3 zat. Na de klim op de Erasmusbrug en de tunnelbak bij de Coolsingel stond daar mijn vriend met mijn ouders na wat knuffels en kussen vervolgde ik mijn weg richting de Kralingse plas.  Jeetje wat een drukte en een feest, heel Rotterdam stond buiten leek het wel. Tuc koekjes, zoute stengels, dropjes, aardbeien, winegums, bananen werden er uitgedeeld door de supporters. Na wat feest moves ging ik het Kralings bos in en wat een stilte opeens, het enige geluid wat ik nog hoorde waren ambulances. Op dat moment besefte ik mezelf wel heel goed dat ik van geluk mocht spreken dat het allemaal nog zo goed ging en dat ik moest blijven drinken. En toen stond hij daar op kilometer 34, de man met de hamer.  Het leek wel een sloophamer, wat deed dat zeer. Op dat moment besloot ik dat ik het hardlopen ging afwisselen met steeds 2 minuutjes wandelen. Maar dan moest ik wel van mezelf de laatste 2 kilometer blijven lopen. Bij kilometer 35 stonden mijn schoonouders met fietsen en zij zijn tot kilometer 41 niet van mijn zijde geweken. Super fijn want zo kon ik mijn gedachten goed verzetten. Na het Kralingse bos gingen we Rotterdam weer in en begon het feest weer, alle mensen op straat, high fives, zelfs confetti! Na de kubuswoningen kwam de Coolsingel weer in beeld en toen ik daar eenmaal opdraaide zag ik alleen maar mensen! Wat een sfeer, iedereen riep je bent er bijna maar het leek net of de finish niet dichterbij kwam. Ik probeerde er nog een sprintje uit te persen maar dat lukte niet meer. En daar was hij toen de finish! Wat een gevecht was het maar vooral wat een feest! Ik heb genoten van begin tot het eind en de grootste verrassing kwam toen ik op mijn telefoon keek. Zoveel berichtjes van Tof mensen die mij gevolgd hadden en die naar elkaar appte ‘ ze is binnen!’  Het was een dag om nooit te vergeten! 

Door: Denise Verdaas